Sabai sabai!

Sawasdee kaa! (gegroet)

Na een maand reizen is het hoog tijd om wat van ons te laten horen. We willen hier laten zien waar we zoal mee bezig zijn, en dan met name wat ons aan het denken zet.

We verblijven nu in het Sila Home, een kindertehuis in het noorden van Thailand. Hier wonen 52 kinderen in de leeftijd van 4 t/m 21 jaar. Sommigen zijn wees, anderen komen uit een zeer gebroken gezinnen, die niet in staat zijn hen een toekomst te bieden.
Sila Home had gehoord dat dit onze huwelijksreis is. Om deze reden werden we als koningspaar ontvangen. Pastor Kidttiyot, de directeur, ontving ons met de woorden “sabai, sabai” (relax maar).

We verblijven 2 weken in een idyllisch bamboe hutje met prachtig uitzicht.

20140315-200259.jpg
Afgelopen dinsdagmiddag kwamen we aan. De jongens waren druk aan het voetballen. Wij probeerden de eerste contacten te leggen. Er werd ons verteld dat we rond 6 uur zouden gaan eten en gevraagd of we ons eten bij ons huisje wilden of in de eetzaal met de kinderen. Wij kozen voor de eetzaal. Daar aangekomen stonden de tafels al klaar. Tot mijn verbazing was een van die tafels gedekt met twee borden en verschillende gerechten. De overige tafels waren niet gedekt. Voor dat het eten begon, gingen alle kinderen op de grond zitten voor een gebed. Vervolgens gingen ze een voor een naar voren waar ze uit twee grote pannen eten opgeschept kregen. Wij wandelde maar naar de gedekte tafel toe, een beetje in schok. Onze tafel was namelijk rijk gevuld gedekt met mooie gerechten, veel vlees en vers fruit.

20140315-200457.jpg
Daar zaten we dan, met z’n tweeën aan een tafel met 50 kinderen om ons heen die binnen 5 min een wat sobere maaltijd naar binnen werkten. Dit terwijl wij van onze heerlijke krokante kip smulden. Ik zag geen jaloerse blikken, maar daarin tegen zag ik ook geen kip op hun bordje liggen. Alleen wat groene groentes met rijst. Toen ik voor een tweede keer nog wat Thaise curry, kip en rijst opschepte waren vele kids hun bord al aan het afwassen. We keken elkaar aan en we zagen aan elkaar dat we ons ongemakkelijk voelden. We voelden ons allebei schuldig dat wij een andere maaltijd kregen voorgeschoteld. En toen kwam de gedachte, dit doen we eigenlijk altijd, ook in Nederland. Maar dan heb ik een huis om mij heen en zitten er duizenden kilometers tussen mij en arme kinderen. Op dat moment besefte ik me dat de wereld er eigenlijk precies zo uitziet. Maar dat ik me er nu alleen extreem rot over voel omdat ik de weeskinderen ZIE. En zij ZIEN mij. We hebben oogcontact. Ik zie wat op hun bord ligt en zij kijken naar de mijne. Het was nu zo zichtbaar. Wij met 3 gerechten en een bordje aardbeien als toetje terwijl zij rijst en een groentedrap kregen. Wij wilden zo graag ons eten met hen delen of gewoon hetzelfde als hen eten! We wilden zo graag aan dezelfde tafel zitten, samen lachen, samen eten. Maar waarom? Om het schuldgevoel? Of om gelijk te zijn? En hoe zit dit dan als we weer thuis zijn, veilig in onze keuken of woonkamer waar we de wezen of armen of wie dan ook niet zien. Willen we dan wel onze malse kipfilet, verse groentes en het toetje delen? Of inruilen tegen het groente drapje met rijst? Hebben we thuis ook het schuldgevoel? Of beschermen de muren ons zicht zo erg dat we het schuldgevoel niet ervaren?

20140315-201050.jpg
Nog even een ander verhaal. Afgelopen week hebben we bij Compassion Home, een ander weeshuis in de buurt, geverfd. Een paar weken geleden hebben wat kinderen van sila home 10000 baht (€250,-) opgehaald. Door op verschillende plaatsen liederen te zingen konden ze verf kopen en naar een ander weeshuis gegaan om daar 2 dagen een hek te verven. Dit in hun zomervakantie! Wij mochten helpen met het verven en het is volgens ons mooi geworden. Ook mooi om op deze manier een ander weeshuis te zien. We konden daar wat verhalen lezen over de achtergrond van de kinderen die in de opvanghuizen zitten (best heftig)!

De weken hiervoor hebben we wat gereisd en hebben we een week bij een Thaise boer in het noorden van Thailand gewoond. Hier hebben we veel kunnen leren van de cultuur. We hebben ons zelfs laten verleiden tot het eten van kevers, gehele kikkers, miereneieren en slakken! De lokale bevolking is gek op deze lekkernijen. Wij iets minder.. Maar het was wel een ervaring om het eerste ontbijt meteen de beginnen met kikkers en sticky rijst.

Lieve mensen, sabai sabai!

20140315-201151.jpg
Hier zie je een “mudhouse” die we bij de Thaise boer hebben gemaakt!

20140315-201316.jpg
Die waren de gefrituurde kevers!

20140315-201425.jpg
Hier waren we het hek aan het schilderen bij Compassion home

20140315-201537.jpg
Grote schoonmaak @ Sila home

20140315-201641.jpg

20140315-201718.jpg
We genieten enorm!

Love you all!
Nathan & Anna Judica

Gedachtes..

Visa, Thailand, Soren KierkegaardDe laatste maanden heb ik weinig nieuwe berichten geposted. Maar daar komt verandering in aangezien Anna en ik 19 feb voor 3,5 maanden naar Thailand/Birma/Maleisië gaan.

We willen jullie graag op de hoogte houden d.m.v. berichtjes op deze site. Het wordt voor ons een echt avontuur. Eindelijk onze huwelijksreis! We willen in die 3 maanden graag van het land genieten, maar juist ook het land en de plaatselijke kerk dienen. Door deze website in de gaten te houden kunt u deel zijn van die avonturen!
Bovendien is het is voor mij een leuke manier om mij gedachten over het leven en over het christelijke geloof op digitaal papier te zetten.

 

De laatste weken ben ik veel aan het nadenken over hoe ik in het leven wil staan.
Wat houd het leven eigenlijk in? Hoe maak ik dagelijkse keuzes? Waar baseer ik die keuzes op?

 

In your strength you have to decide how you want to react in your weakness

Weet je, ik geloof in Jezus. Ik geloof in God de Vader en ik geloof in de Heilige Geest.
Ik geloof de woorden en verhalen in de Bijbel.
Maar wat ik niet begrijp van mijzelf is waarom ik het soms zo moeilijk vind om zoals Jezus te leven. Om echt zoals Hem te leven!

Soms loop ik tegen een muur op en denk ik bij mijzelf:

Hoe radicaal moet ik zijn
Hoe radicaal kan ik zijn

Soren Kierkegaard zei eens:

The matter is quite simple. The bible is very easy to understand. But we Christians… pretend to be unable to understand it because we know very well that the minute we understand we are obligated to act accordingly.

Ik zie er naar uit om de woorden van Jezus serieus te nemen. Ik wil mijn focus niet leggen op hetgeen zeker is. Mijn keuzes niet maken door de gemakkelijke weg te kiezen.

Familie, Kerk, Ik wil Jezus volgen! En daardoor mij ogen openen voor het onrecht, de eenzaamheid en alle noden om mij heen.
Mijn hart is om deel te zijn van een kerkgemeenschap die niet alleen op zondag samen komt, maar een kerk waarvan men zegt dat het een soort familie is en die bekend staan om hun naastenliefde.

 

Veel te lang hebben wij Christenen bekend gestaan om de dingen waar we tegen zijn. Ik zie er naar uit dat wij bekend zullen staan om de dingen waar we voor zijn!

Love thy neighbor, naastenliefde,

Back in town

Pak een kopje koffie, en geniet

Pak een kopje koffie, en geniet

Dag vrienden en familie,

Ik ben weer terug, en dat voelt goed. Ook al zit ik nu vaker lekker dichtbij de kachel en heb ik ondervonden dat mijn winterjas erg dun is, het voelt goed. Ik geniet en kan terugkijken op een mooie reis met vele herinneringen. Deze update zal anders zijn dan je misschien verwacht. In deze update heb ik geen zin om alleen maar te vertellen wat we gedaan hebben. Zo van eerst hebben we dit gedaan en toen dat en toen eindigden we hier. Ik deel liever dingen met jullie waarvan ik geleerd heb. Daarbij horen natuurlijk een paar hoogtepunten vanuit de zendingsreis die ik geleid heb naar Thailand & Birma, maar je zult voornamelijk gedachten voorbij zien komen die de laatste maanden in mijn hoofd hebben rond gespookt. Kortom, pak een lekker bakkie koffie en geniet.

Dit was mijn lieve Oma!

Dit was mijn lieve Oma!

Ik ben alweer een tijdje terug en die terugkomst was wat eerder dan verwacht, want ruim een week voordat ik eigenlijk terug zou vliegen heeft mijn lieve oma een enkeltje geboekt naar de Vader.

Nu kan ze daar weer rondjes rennen en met Jan en alleman babbelen en terug te kijken op een geweldig leven. Ik vond het bijzonder dat ik de mogelijkheid had om samen met familie afscheid te nemen van oma Gelkje. Het was goed om samen herinneringen op te halen over wie oma was.
Door naar haar leven te kijken ben ik geïnspireerd geraakt om je naaste echt lief te hebben als jezelf.
Om geld niet belangrijker te maken dan de mensen om je heen en om zo vrijgevig te zijn dat je jouw broodrooster gewoon weg geef aan iemand die hem nodig heeft om er dan achter te komen dat je nu even geen geroosterd brood hebt.

 

Door naar het leven van mijn oma te kijken ging ik mezelf de vraag stellen;
Wat zijn eigenlijk mijn basisbehoeften? Welke daarvan zou ik eigenlijk best kunnen missen…

Nadat mijn opa overleed, leefde mijn oma 26 jaar lang met een AOW en woonde in een gewoon rijtjeshuis aan de Sorghvlietlaan. Ze had echt niet veel, maar wat ze had wou ze graag weggeven. Ik ben heel blij dat ik haar oma kon noemen  en wat heb ik veel van haar geleerd..

Basisbehoeften

Wat zijn jouw basis behoeften?

De vraag waar ik elke keer op terugkom is deze: was oma Gelk een persoon die weinig basisbehoeften nodig had? Zat het in haar DNA dat ze weinig waarde hechtte aan materiële dingen? Was het haar opvoeding? Of gaf het haar als kind al vreugde om geen waarde te hechten aan het materiële maar juist waarde te hechten in het weggeven daarvan?

Ik maak even een sprongetje naar Pasen, want dit weekend stonden we stil bij de kruisiging en opstanding van Jezus. Ik ga het Paasverhaal niet herhalen, maar waar ik vaak aan dacht toen ik in de kerkbanken de boodschap van het evangelie hoorde, was aan het leven van onze oma.

Ik zal nooit weten of het in haar DNA zat, in haar opvoeding of in de vreugde die ze eruit haalde, maar wat ik wel weet is dat ze zelf de keuze had. En die keuze wil ik elke dag maken. Ik wil leven voor mijn naaste en daardoor stel ik mezelf de vraag: Nathan, wat zijn jouw basisbehoeften, en wat ben je bereid weg te geven aan jouw naaste als die het even nodig heeft?

We leven in een crisis

We leven in een crisis

Ik ga weer een sprongetje maken naar het nieuws van de dag;
We leven in een crisis!
Sinds mijn terugkomst valt het mij op dat de kranten ermee vol staan.
Wat ik mij nou af vraag: Wanneer noemen we iets een crisis en wanneer zijn we daar weer uit? Ik denk dat we dan weer terugkomen bij die ene vraag: Wat zijn jouw basisbehoeften?!
Voor mij begint een crisis wanneer vele mensen die basisbehoeften niet meer kunnen vervullen. Een crisis begint niet wanneer je 2 jaar langer moet werken, of wanneer je even zonder werk zit. Begrijp me niet verkeerd, het is zeker niet leuk als je jouw baan kwijt raakt of wanneer je even minder te besteden hebt. Soms zal je even door een zure appel moeten bijten om weer het licht aan het eind van de tunnel te zien. Maar ik heb gewoon moeite met het feit dat de kranten dagelijks het woord crisis gebruiken terwijl ik nog steeds beelden op mijn netvlies heb staan van de sloppenwijken in Afrika en Thailand & Birma.
Ik neem jullie mee naar een van mijn hoogtepunten..

Birma, feb 2013.

gezin BIRMA, myanmar

Hier zie je een gezin dat wekelijks naar de maaltijden kwam..

In Birma verbleven we voornamelijk in de hoofdstad Yangon. Hier werkten we samen met verschillende organisaties,  onder andere met een HIV-project. De mensen die hier naar toe kwamen hadden door een verkeerde/onwetende keuze HIV opgelopen. Daardoor hebben ze geen kans op werk en dus geen inkomen. Ze kwamen elke week samen om een maaltijd te delen, die JmeO dan voor ze klaarmaakte. Samen zongen we liederen en deelden we onze levensverhalen. Iedereen had de kans om te delen; de een over zijn leed, de ander over haar overwinning. Wij konden delen over het werk wat we deden in de stad en hoe we zagen dat onze God een God van liefde is.
Het hoogtepunt voor iedereen was de maaltijd samen. Ik weet het nog goed; op een dag hadden we lekkere koekjes voor ze mee genomen voor na de maaltijd. Vooral de kids vonden dit natuurlijk heerlijk, want dit krijgen ze bijna nooit. Ik was nog niet klaar met het uitdelen van de koekjes toen ik in mijn ooghoeken een kindje naar mij toe zag lopen. Hij had net een hap genomen en om zijn mondhoeken zaten de resten koek nog. En wat kwam dat kleine ventje doen? Hij bood mij een hapje aan. Ik keek verbaasd; had ik dat ook gedaan als ik in zijn schoenen stond?! Op dat moment keek ik iemand in de ogen die weinig had, en toch wou delen..!!
Ik liep weg die middag en dacht; heb ik hem nou wat geleerd, of hij mij….

Busje Myanmar

Hier zie je zo’n busje, je zie er vele mensen buiten hangen

Ja, ik heb veel mogen leren van de culturen die ik de afgelopen jaren heb mogen bewonderen. Ook deze reis heb ik veel mogen leren. Weet je, ik neem jullie nog een keer mee naar Birma.
Op een dag moesten we van A naar B dus we namen een bus (naja een truck) en die zit dan afgeladen vol. Ik hing letterlijk ergens buiten en hield stevig vast aan een van de ijzeren palen.
Na de eerste stop gingen er een paar mensen uit en ik als buitenlander kreeg die ene zit plek. Nog een halte verder stopte we weer en er stond een vrouw met een enorme bigbag gevuld met ik weet niet wat klaar om mee te reizen.
Die grote zak moest dus ook mee.. 2 mannen sprongen van de truck af en tilden de zak naar binnen. De zak paste precies en toen moest er ook nog ruimte gemaakt worden voor de eigenaar van de zak. Die grote bigbag werd bij mijn buurvrouw op de grond gezet, en zoals ik al zei het was een grote zak! Doordat die zak daar geplaatst werd, werden de benen van mijn buurvrouw in een wel heel raar standje geperst. Ik zat als toeschouwer mooi mee te kijken en ik verbaasde me natuurlijk weer! De eigenaar van de grote logge zak die stond ergens midden in de truck terwijl de vrouw naast mij nu in standje hopeloos zat vanwege die grote zak. Ik dacht natuurlijk meteen: Wat zou er in NL gebeuren als dit plaatsvond? Ik denk dat die buurvrouw had gezegd: “Hé, hou die enorme zak even zelf vast! Het is mijn zak niet!”
Naja, jullie snappen het wel…

Dit zijn eigenlijk nog maar twee situaties, waar jullie eigenlijk bij hadden moeten zijn om het met eigen ogen te bewonderen. Dit liet mij een saamhorigheid zien waar ik als Nederlander jaloers op ben. Er is zoveel respect, nee, bereidwilligheid om je naaste te helpen. Om misschien even een mindere busrit te hebben, maar daarmee zorg je er wel voor dat een gezin weer een grote zak eten thuis heeft staan.

Terug in Nederland probeer ik deze lessen toe te passen in mijn eigen leven.

kinderen Myanmar

Hier delen we een maaltijd met buurt kinderen

Weet je, als ik om mij heen kijk, zie ik zeker individuele crisisjes; mensen die hun baan kwijtraken, alle bezuinigingen. Maar al kijk ik naar het grote geheel dan hoeven we als Nederlander het woordje crisis toch niet te gebruiken? Met de jaar wisseling is er weer meer geld uitgegeven aan vuurwerk, ik hoor de vliegtuigen nog steeds de lucht in knallen en de terrasjes zaten weer vol bij de eerste stralen zonneschijn. Hetgeen waar ik jullie en vooral mijzelf in wil uitdagen, is om meer saamhorigheid en bereidwilligheid te creëren om je naasten echt lief te hebben als jezelf. Dat betekent dat als jij voor jezelf een grote basisbehoeftenlijst hebt, je die ook moet creëren voor je naasten.

Laten we nou eens kijken naar wat we hebben
en niet wat we denken te missen. 

Ik begon deze blog met het kijken naar het leven van mijn oma, maar ik weet dat ik oma een plezier zou doen om haar niet de eer te geven, om niet met z’n allen naar haar leven te kijken en te zeggen wat was dat een mooie en bijzondere vrouw. Ik wil alle eer geven aan Jezus! Want ik weet dat Hij de motivatie was achter alles wat oma deed. Uit Hem putte ze kracht.
Juist in de persoon van Jezus zien we zoveel bereidwilligheid om te dienen, zelfs te sterven voor Zijn naasten. Toen Hij stierf nam Hij al onze zonden met zich mee, terwijl Hij er zelf totaal geen baat bij had..
Dat is voor mij Pasen. Daar word ik stil van…
Wil je een beter beeld van wat Jezus voor jou aan het kruis gedaan heeft, klik dan hier

Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties, dus laat je gedachten achter!
Hier is nog een filmpje om een beter beeld te krijgen van onze reis in Thailand & Birma.

 

 

Wees gezegend,
Nathan Uitterdijk

Pattaya, Thailand

Sawadee Khab iedereen.

Voordat ik begin met verhalen vertellen wil ik jullie allemaal een prettige kerst wensen vanuit het warme Pattaya.
Mij gebed voor jullie is dat jullie deze kerst dagen zullen genieten van familie en vrienden. En dat we mogen beseffen waarom we deze dagen tijd vrij maken om samen met onze familie en vrienden stil te staan. Stil te staan bij het feit hoe mooi een ieder gemaakt is in Zijn evenbeeld en natuurlijk om God te danken voor Zijn zoon!

Kerst vieren is altijd anders in een andere cultuur. Maar daar kan ik alleen maar van genieten. De Thaise bevolking viert geen kerst, heeft geen idee wat de reden van kerst is. Door de vele toeristen zie je wel kerstversiering en santa mutjes. Maar dat is natuurlijk niet de echte reden achter kerst.

Ik zal eerst een kleine update geven over afgelopen weken en dan vertellen hoe mij kerst was 🙂

De afgelopen week was goed! De dames vanuit ons team hebben enorm genoten om samen te werken met het TAMAR centrum. Het is zo gaaf om die bediening te zien. Ze bieden Engelse les aan voor de vrouwen in prostitutie. En ze hebben een beauty salon een kapsalon een bakkerij en ze maken samen met de vrouwen kaarten en sieraden. Dit alles om de dames te helpen om een andere manier van inkomsten te hebben.

Dames en heren ik huil niet vaak, ik kan de laatste keer dat ik huilde niet echt meer herinneren, maar van deze ellende hier krijg ik tranen.

20121226-144256.jpg

Dit is walking street.

Pattaya is de grootste roze buurt van de wereld. Het is echt overal zichtbaar. Hierboven zie je een foto van walking street, de harde kern van de roze buurt. Het ene verhaal is de andere niet. Het is echt een bizar stukje aarde.

Wat mij hier enorm is opgevallen is hoe de kerken en bedieningen samenwerken. Ze hebben wekelijks een gebeds meeting. Maandelijks komen alle leiders samen. En 1x per jaar hebben ze een groot praise event middenin walking street (de harde kern van de roze buurt).

Omdat de dames vanuit ons team veel samen werkten met het TAMAR centre hebben we veel verhalen gehoord waarom de dames in de prostitutie werken. Veelal om hun familie te voorzien van hun behoeften. Ze sturen geld naar hun ouders. En een werken in de prostitutie betaalt goed. De meeste vrouwen willen dolgraag uit de prostitutie. Maar vaak is er geen mogelijkheid.

En het is dus een zegen om met verschillende organisaties samen te werken. Vele organisaties gaan tijdens de kerst en oud en nieuw dicht. Dus we hebben vele geholpen om het jaar goed af te sluiten. We hebben kerst feestjes kunnen geven voor de vrouwen in prostitutie. En meegeholpen met een kerst voor alle kerken hier.

20121226-100550.jpg

Wat een zonsondergang

Hier zie je een foto van de zonsondergang bij een grote kerst event voor alle kerken en alle organisaties in Pattaya.

Ook hebben we vele uren schoon gemaakt. Om te zorgen dat alle kerken/organisaties schoon het nieuwe jaar ingaan! Das pas dienen 😉 Verder werken we samen met een organisatie die bijbels uitdeelt aan Chinese toeristen. Zo’n 700 bijbels per avond. En dat 3x per week. En wij mogen daarbij helpen.

Ook heb je hier vele sloppenwijken en vele daklozen. Vandaag hadden we een grote pan noedels gemaakt en hebben die uitgedeeld aan de daklozen om hun ook een mooie kerst te geven. En we hebben al een leuke band met de daklozen. De Thaise bevolking spreekt weinig Engels. Maar we hebben overal een vertaler bij wat ons helpt om Gods liefde te communiceren.

Gister avond zijn we naar een internationale kerk geweest om daar kerst avond te vieren. Ze hadden de kerk zaal met kaarsen verlicht, en bij binnenkomst kreeg iedereen een kaarsje. We zongen met vele nationaliteiten kerst nummers lazen het kerst verhaal. En tijdens o Holy night stak iedereen zijn kleine kaars aan en woow wat was dat mooi.
Het was wel raar want tijdens de dienst stond de airco aan (normaal hoop je dat het sneeuwt buiten) en na verloop van de dienst kreeg je een ijsje (wat er zeker wel inging).

Verder hadden we 1ste kerst ochtend een soort kerst boom gemaakt met kerst inpak papier. En sommige hadden kerst versiering meegenomen vanuit A’dam. En de Amerikanen onder ons hadden voor iedereen een cadeautje gekocht. We hadden een extra lekker ontbijt en het voelde eigenlijk wel als kerst. Alleen dan in je korte broek met een ventilator op je gericht.

Vanmiddag gaan we als een team Pattaya in om daar wat liederen te zingen op straat. En vanaaf weer bijbels uitdelen.

20121226-100843.jpg

Achterop een scooter in Pattaya

De straten van Pattaya ontdekken 🙂

Het gaat dus goed hier. We genieten van de cultuur en het eten (super goedkoop €0,50 per maaltijd) en super lekker. En al het werk wat we hier mogen doen met als reden om God te verhogen.

God is geen god die door mensen handen is gemaakt. God is een God die ons met Zijn handen heeft gemaakt. Een God die speciaal voor ons mens is geworden om ons toegang te verlenen tot de Vader. Wat een heerlijke boodschap.

We blijven hier in Pattaya tot 5jan. En dan vertrekken we naar Chiang Rai in het noorden en daar werken we samen met een locale kerk. Ik heb er echt zin in.

 

20121226-101130.jpg

Dit is onze keuken, simpel maar zo fijn 🙂

 

Bedankt voor alle mailtjes.
Voor al uw gebeden.

Veel zegen en liefde in het nieuwe jaar,
Nathan

 

 

 

 

20121226-144638.jpg

Dit kregen we te eten na een kerk dienst! Smullen!

Aangekomen in Thailand

Zo dat was een lekker reisje! We vertrokken als groep rond 9:30 vanaf de poort in Amsterdam. En liepen naar Amsterdam CS en vlogen 14:00 vanaf Schiphol naar Bangkok. De reis verliep prima, geen problemen met de groep bij de douane, en het eten aan boord was ook goed. Ik heb weinig slaap gehad aan boord, maar dat had ik al een beetje verwacht 🙂 Na 10uur zitten kwamen we aan in Bangkok, het voelde alsof je een subtropisch zwembad binnenkom, en zo rook het ook 🙂 Het 6:45 lokale tijd, en dus moesten we de hele dag tegen de jet lag vechten. Ik ben wakker gebleven tot 8uur savonds en toen een heerlijke na ht gemaakt. De eerste dag zijn we naar een markt in Bangkok geweest, Het was vooral een lekkere ervaring, je hebt overal etenskraampjes en je kan wel zien dat de Thaise mensen van eten houden! Je ziet van alles, en het is gewoon leuk om dingen te proberen! Wat is het toch fijn om een nieuwe cultuur te ontdekken. Verder hebben we wat spelletjes gespeeld om aan andere dingen te denken dan slapen 🙂

Komende maandag krijgen we 1week les van Steve Good, een ywamer die hier al jaren woont. En nog een week les van Will Stacken en nog iemand waar ik de naam van ben vergeten 🙂

En dan begint onze outreach! En zal ik met mij team reizen naar Pattaya!
Het internet is hier vrij goed, dus ik zal proberen af en toe een update te plaatsen!

Veel zegen,
Nathan

20121202-095810.jpg