Sabai sabai!

Sawasdee kaa! (gegroet)

Na een maand reizen is het hoog tijd om wat van ons te laten horen. We willen hier laten zien waar we zoal mee bezig zijn, en dan met name wat ons aan het denken zet.

We verblijven nu in het Sila Home, een kindertehuis in het noorden van Thailand. Hier wonen 52 kinderen in de leeftijd van 4 t/m 21 jaar. Sommigen zijn wees, anderen komen uit een zeer gebroken gezinnen, die niet in staat zijn hen een toekomst te bieden.
Sila Home had gehoord dat dit onze huwelijksreis is. Om deze reden werden we als koningspaar ontvangen. Pastor Kidttiyot, de directeur, ontving ons met de woorden “sabai, sabai” (relax maar).

We verblijven 2 weken in een idyllisch bamboe hutje met prachtig uitzicht.

20140315-200259.jpg
Afgelopen dinsdagmiddag kwamen we aan. De jongens waren druk aan het voetballen. Wij probeerden de eerste contacten te leggen. Er werd ons verteld dat we rond 6 uur zouden gaan eten en gevraagd of we ons eten bij ons huisje wilden of in de eetzaal met de kinderen. Wij kozen voor de eetzaal. Daar aangekomen stonden de tafels al klaar. Tot mijn verbazing was een van die tafels gedekt met twee borden en verschillende gerechten. De overige tafels waren niet gedekt. Voor dat het eten begon, gingen alle kinderen op de grond zitten voor een gebed. Vervolgens gingen ze een voor een naar voren waar ze uit twee grote pannen eten opgeschept kregen. Wij wandelde maar naar de gedekte tafel toe, een beetje in schok. Onze tafel was namelijk rijk gevuld gedekt met mooie gerechten, veel vlees en vers fruit.

20140315-200457.jpg
Daar zaten we dan, met z’n tweeën aan een tafel met 50 kinderen om ons heen die binnen 5 min een wat sobere maaltijd naar binnen werkten. Dit terwijl wij van onze heerlijke krokante kip smulden. Ik zag geen jaloerse blikken, maar daarin tegen zag ik ook geen kip op hun bordje liggen. Alleen wat groene groentes met rijst. Toen ik voor een tweede keer nog wat Thaise curry, kip en rijst opschepte waren vele kids hun bord al aan het afwassen. We keken elkaar aan en we zagen aan elkaar dat we ons ongemakkelijk voelden. We voelden ons allebei schuldig dat wij een andere maaltijd kregen voorgeschoteld. En toen kwam de gedachte, dit doen we eigenlijk altijd, ook in Nederland. Maar dan heb ik een huis om mij heen en zitten er duizenden kilometers tussen mij en arme kinderen. Op dat moment besefte ik me dat de wereld er eigenlijk precies zo uitziet. Maar dat ik me er nu alleen extreem rot over voel omdat ik de weeskinderen ZIE. En zij ZIEN mij. We hebben oogcontact. Ik zie wat op hun bord ligt en zij kijken naar de mijne. Het was nu zo zichtbaar. Wij met 3 gerechten en een bordje aardbeien als toetje terwijl zij rijst en een groentedrap kregen. Wij wilden zo graag ons eten met hen delen of gewoon hetzelfde als hen eten! We wilden zo graag aan dezelfde tafel zitten, samen lachen, samen eten. Maar waarom? Om het schuldgevoel? Of om gelijk te zijn? En hoe zit dit dan als we weer thuis zijn, veilig in onze keuken of woonkamer waar we de wezen of armen of wie dan ook niet zien. Willen we dan wel onze malse kipfilet, verse groentes en het toetje delen? Of inruilen tegen het groente drapje met rijst? Hebben we thuis ook het schuldgevoel? Of beschermen de muren ons zicht zo erg dat we het schuldgevoel niet ervaren?

20140315-201050.jpg
Nog even een ander verhaal. Afgelopen week hebben we bij Compassion Home, een ander weeshuis in de buurt, geverfd. Een paar weken geleden hebben wat kinderen van sila home 10000 baht (€250,-) opgehaald. Door op verschillende plaatsen liederen te zingen konden ze verf kopen en naar een ander weeshuis gegaan om daar 2 dagen een hek te verven. Dit in hun zomervakantie! Wij mochten helpen met het verven en het is volgens ons mooi geworden. Ook mooi om op deze manier een ander weeshuis te zien. We konden daar wat verhalen lezen over de achtergrond van de kinderen die in de opvanghuizen zitten (best heftig)!

De weken hiervoor hebben we wat gereisd en hebben we een week bij een Thaise boer in het noorden van Thailand gewoond. Hier hebben we veel kunnen leren van de cultuur. We hebben ons zelfs laten verleiden tot het eten van kevers, gehele kikkers, miereneieren en slakken! De lokale bevolking is gek op deze lekkernijen. Wij iets minder.. Maar het was wel een ervaring om het eerste ontbijt meteen de beginnen met kikkers en sticky rijst.

Lieve mensen, sabai sabai!

20140315-201151.jpg
Hier zie je een “mudhouse” die we bij de Thaise boer hebben gemaakt!

20140315-201316.jpg
Die waren de gefrituurde kevers!

20140315-201425.jpg
Hier waren we het hek aan het schilderen bij Compassion home

20140315-201537.jpg
Grote schoonmaak @ Sila home

20140315-201641.jpg

20140315-201718.jpg
We genieten enorm!

Love you all!
Nathan & Anna Judica

8 thoughts on “Sabai sabai!

  1. Het is gewoon gek om dit te lezen. Vooral omdat ik meteen denk aan het feit dat ik zomin de supermarkt alles kan kopen waar ik zin aan heb, en dan zie ik mezelf midden tussen de mensen zitten die niks hebben. Zo echt is jullie verhaal dus! Goed om zo je huwelijk te beginnen dan weet je echt wat je aan elkaar hebt en vallen kleien irritaties en meningsverschillen in het niet. Ik bid dat jullie tot zegen mogen zijn en dat Gods glans van jullie afstraalt! Sabam, sabai!

  2. Onwijs leuk om zo jullie belevenissen en vooral gedachtes te lezen. Lijkt me een hele belevenis, zo met zn 2en. Zegen en dat jullie nog maar veel verschillende dingen mogen zien en ervaren!

  3. Wauw wat en bijzondere reis zeg! Gaaf dat jullie zoveel kunnen betekenen voor de mensen en kids daar, maar ook heftig om hun verhaal zo voor je eigen ogen te zien. De verschillen zijn verschrikkelijk (groot). Maar geniet vooral lekker verder, en goed om jullie verhaal te lezen. Liefs

  4. ik dacht dat ik ook gereageerd had maar die poging was mislukt … bijzonder mooi om te lezen wat jullie daar leren in de praktijk … ik weet zeker dat jullie onwijs veel zegen brengen in thailand, myanmar en maleisië ….TOPPERS!!!!

  5. Hoi Nathan en Anna,een beetje late reactie voor je verjaardag Anna,maar alsnog van harte!
    Wat een mooie ontvangst voor jullie als koningskinderen!Ze hebben gegeven van hun armoede en daar kunnen we veel van leren en beschaamd voelen.
    In Oosteuropa hebben Joost en ik ons ook wel eens zo gevoeld maar ontvangen uit Gods hand1
    Bedankt voor jullie verhaal en SABAI,SABAI! Veel Zegen voor het Ressie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.