Holy water

Afgelopen tijd zijn we drie weken in Myanmar/Birma geweest. Myanmar is een land dat tot een paar jaar geleden vrij gesloten was voor de buitenwereld. Dat betekent dat er weinig mobiele telefoons waren, geen toeristen en geen coca cola. Tegenwoordig kost een simkaart $150. Je ziet tegenwoordig dan ook veel mensen met een mobieltje lopen. Dus ook al zie je nog geen McDonalds of andere westerse ketens, je ziet het land langzaam veranderen. Tijdens onze tijd daar mochten wij gebruik maken van een appartement van jeugd met een opdracht in Yangon/Rangoon, en hierdoor woonden we tussen de locals en zagen we misschien wel veel meer dan de meeste toeristen vanuit hun hotelkamer.

20140429-183611.jpg

Op de first door Bagan, Myanmar

Een van de mooiste ervaringen was reizen met de lokale bus. Het is allemaal niet zo makkelijk als Connexxion en de reis kun je niet plannen via 9292. Hier de uitleg. Terwijl de bus aan komt rijden roept (schreeuwt) een busboy de busroute (dus alle haltes die de bus zal passeren). De bussen hebben wel nummers maar deze staan in het birmees geschreven en zijn als westerling dus niet te lezen. Als we onze halte dachten te horen liepen we naar de deur en werden we naar binnen geduwd. De busboy duwt altijd, ook als er niemand achter je staat. In de bus betaal je omgerekend €0,15 om 45 min in de bus te zitten 20140429-183913.jpg

 

 

Je verwacht dat het langer duurt om met de bus te reizen dan met de taxi, maar dan heb je het hier helemaal mis. De buschauffeur weet zich al toeterend door alle hoekjes heen te persen en zo auto na auto in te halen.

 

 

20140429-184032.jpg

 

Het mooie van de bus is dat als alle zitplaatsen bezet zijn (iets wat vaak voor komt) en er komt iemand de bus in met een baby of tassen dat de mensen met een zitplaats aanbieden om de zware tassen op hun schoot te nemen, of zelfs om de baby op schoot te nemen. Zo helpt men elkaar, ondanks dat ze daarna zelf met een enorm tas opschoot zitten. Het is daar zo gewoon om elkaar te helpen met tassen tillen e.d. Ik zou het zo mooi vinden als dat in Nederland ook meer gewoon zou zijn. Door elkaar te helpen met dat soort kleine dingen voel je je verbonden met elkaar en krijgt het leven kleur.

20140429-184333.jpg

 

 

We zijn bijna 2 weken in Yangon geweest. Daarnaast zijn we in Bagan, Mandalay en Inle lake geweest. Vooral Inle lake, een groot meer, was prachtig!

Op het meer zagen we veel vissers die met een pedel aan hun voet hun kleine boten door het water lieten glijden. Daarnaast zagen we allemaal huizen op palen met mensen die zich wasten met het water van het meer. Prachtig om te zien dat de mensen zo een zijn met de natuur.

 

 

20140429-184441.jpg

 

 

20140429-184557.jpg

Drie dagen voordat we het land zouden verlaten, begon het waterfestival, thingyan. Zoals wij geloven dat Jezus voor onze zonden is gestorven en onze zonden daarom vergeven zijn, geloven de boeddhisten dat ze tijdens het waterfestival vrij gemaakt worden van zonden (slechte karma) door natgemaakt te worden. Ze zien het dus als een zegen om elkaar nat te maken.

 

 

20140429-184718.jpg

 

 

Een bijna nog grotere zegen is het om een westerling nat te mogen maken met als gevolg dat wij 3 dagen lang als verzopen katten rondliepen. Gelukkig is dat met 40 graden niet erg. Het schrijnende van dit feest is dat veel mensen tijdens het festival heel veel drinken en dit kan leiden tot hele andere gevolgen (bv vreemd gaan), omdat ze toch worden schoon gewassen van hun zonden. Op de derde dag zagen we zelfs jonge kinderen bier drinken. Ondanks deze dingen was het heel mooi om thingyan daar mee te maken. In de hele stad waren langs de weg podia opgebouwd met tuin- en brandslangen. Voor de podia ontstonden files omdat iedereen goed nat gemaakt wilde worden.

20140429-184911.jpg

Hele trucks met achterin 30 mensen werden zeiknat. Zelfs de bestuurders hadden hun raampjes open en iedereen spoot met brandslangen naar binnen. De chauffeurs vonden het heerlijk! Taxi’s stonden met hun ramen open in de rij en langsrijdende bussen werden uiteraard ook niet gespaard. We hebben zelf ook een tijd op een podium gestaan en kregen de instructie vooral op de hoofden te richten, hoe harder de straal hoe beter! Hoewel de straal keihard was, vonden alle mensen die werden nat gespoten het prachtig. Zeker toen ze zagen dat 2 kaaskoppen met een slang stonden. Het filmpje hiervan houden jullie nog tegoed.

20140429-185146.jpg

Ook al was het een mooie ervaring, ik ben blij dat ik niet door een brandslang op m’n hoofd hoef te worden gespoten om te weten dat ik vergeven ben voor mijn zonden. Jezus heeft voor mij ergere dingen doorstaan om voor mijn zonden te lijden. Gelukkig mochten we tijdens Pasen herdenken dat Hij uit de dood is opgestaan en dat ik me daarom geen zorgen hoef te maken over of ik wel voldoende nat ben gemaakt. Nu zijn weer in Thailand om wat eilanden te bekijken. Onze eerste stop is Koh Phangan. Tijd om te gaan snorkelen, zonnen en zwemmen en dus tijdens om dit verhaal af te ronden. We hebben het goed! Ciao!

 

 

20140429-185255.jpg

Aan het strand van koh Phangan

20140429-185424.jpg

Sunset @ Koh Phangan

20140429-185530.jpg

Verse vis van de BBQ

We are very happy and hope you are too 🙂 N
athan & Anna Judica

Sabai sabai!

Sawasdee kaa! (gegroet)

Na een maand reizen is het hoog tijd om wat van ons te laten horen. We willen hier laten zien waar we zoal mee bezig zijn, en dan met name wat ons aan het denken zet.

We verblijven nu in het Sila Home, een kindertehuis in het noorden van Thailand. Hier wonen 52 kinderen in de leeftijd van 4 t/m 21 jaar. Sommigen zijn wees, anderen komen uit een zeer gebroken gezinnen, die niet in staat zijn hen een toekomst te bieden.
Sila Home had gehoord dat dit onze huwelijksreis is. Om deze reden werden we als koningspaar ontvangen. Pastor Kidttiyot, de directeur, ontving ons met de woorden “sabai, sabai” (relax maar).

We verblijven 2 weken in een idyllisch bamboe hutje met prachtig uitzicht.

20140315-200259.jpg
Afgelopen dinsdagmiddag kwamen we aan. De jongens waren druk aan het voetballen. Wij probeerden de eerste contacten te leggen. Er werd ons verteld dat we rond 6 uur zouden gaan eten en gevraagd of we ons eten bij ons huisje wilden of in de eetzaal met de kinderen. Wij kozen voor de eetzaal. Daar aangekomen stonden de tafels al klaar. Tot mijn verbazing was een van die tafels gedekt met twee borden en verschillende gerechten. De overige tafels waren niet gedekt. Voor dat het eten begon, gingen alle kinderen op de grond zitten voor een gebed. Vervolgens gingen ze een voor een naar voren waar ze uit twee grote pannen eten opgeschept kregen. Wij wandelde maar naar de gedekte tafel toe, een beetje in schok. Onze tafel was namelijk rijk gevuld gedekt met mooie gerechten, veel vlees en vers fruit.

20140315-200457.jpg
Daar zaten we dan, met z’n tweeën aan een tafel met 50 kinderen om ons heen die binnen 5 min een wat sobere maaltijd naar binnen werkten. Dit terwijl wij van onze heerlijke krokante kip smulden. Ik zag geen jaloerse blikken, maar daarin tegen zag ik ook geen kip op hun bordje liggen. Alleen wat groene groentes met rijst. Toen ik voor een tweede keer nog wat Thaise curry, kip en rijst opschepte waren vele kids hun bord al aan het afwassen. We keken elkaar aan en we zagen aan elkaar dat we ons ongemakkelijk voelden. We voelden ons allebei schuldig dat wij een andere maaltijd kregen voorgeschoteld. En toen kwam de gedachte, dit doen we eigenlijk altijd, ook in Nederland. Maar dan heb ik een huis om mij heen en zitten er duizenden kilometers tussen mij en arme kinderen. Op dat moment besefte ik me dat de wereld er eigenlijk precies zo uitziet. Maar dat ik me er nu alleen extreem rot over voel omdat ik de weeskinderen ZIE. En zij ZIEN mij. We hebben oogcontact. Ik zie wat op hun bord ligt en zij kijken naar de mijne. Het was nu zo zichtbaar. Wij met 3 gerechten en een bordje aardbeien als toetje terwijl zij rijst en een groentedrap kregen. Wij wilden zo graag ons eten met hen delen of gewoon hetzelfde als hen eten! We wilden zo graag aan dezelfde tafel zitten, samen lachen, samen eten. Maar waarom? Om het schuldgevoel? Of om gelijk te zijn? En hoe zit dit dan als we weer thuis zijn, veilig in onze keuken of woonkamer waar we de wezen of armen of wie dan ook niet zien. Willen we dan wel onze malse kipfilet, verse groentes en het toetje delen? Of inruilen tegen het groente drapje met rijst? Hebben we thuis ook het schuldgevoel? Of beschermen de muren ons zicht zo erg dat we het schuldgevoel niet ervaren?

20140315-201050.jpg
Nog even een ander verhaal. Afgelopen week hebben we bij Compassion Home, een ander weeshuis in de buurt, geverfd. Een paar weken geleden hebben wat kinderen van sila home 10000 baht (€250,-) opgehaald. Door op verschillende plaatsen liederen te zingen konden ze verf kopen en naar een ander weeshuis gegaan om daar 2 dagen een hek te verven. Dit in hun zomervakantie! Wij mochten helpen met het verven en het is volgens ons mooi geworden. Ook mooi om op deze manier een ander weeshuis te zien. We konden daar wat verhalen lezen over de achtergrond van de kinderen die in de opvanghuizen zitten (best heftig)!

De weken hiervoor hebben we wat gereisd en hebben we een week bij een Thaise boer in het noorden van Thailand gewoond. Hier hebben we veel kunnen leren van de cultuur. We hebben ons zelfs laten verleiden tot het eten van kevers, gehele kikkers, miereneieren en slakken! De lokale bevolking is gek op deze lekkernijen. Wij iets minder.. Maar het was wel een ervaring om het eerste ontbijt meteen de beginnen met kikkers en sticky rijst.

Lieve mensen, sabai sabai!

20140315-201151.jpg
Hier zie je een “mudhouse” die we bij de Thaise boer hebben gemaakt!

20140315-201316.jpg
Die waren de gefrituurde kevers!

20140315-201425.jpg
Hier waren we het hek aan het schilderen bij Compassion home

20140315-201537.jpg
Grote schoonmaak @ Sila home

20140315-201641.jpg

20140315-201718.jpg
We genieten enorm!

Love you all!
Nathan & Anna Judica

Gedachtes..

Visa, Thailand, Soren KierkegaardDe laatste maanden heb ik weinig nieuwe berichten geposted. Maar daar komt verandering in aangezien Anna en ik 19 feb voor 3,5 maanden naar Thailand/Birma/Maleisië gaan.

We willen jullie graag op de hoogte houden d.m.v. berichtjes op deze site. Het wordt voor ons een echt avontuur. Eindelijk onze huwelijksreis! We willen in die 3 maanden graag van het land genieten, maar juist ook het land en de plaatselijke kerk dienen. Door deze website in de gaten te houden kunt u deel zijn van die avonturen!
Bovendien is het is voor mij een leuke manier om mij gedachten over het leven en over het christelijke geloof op digitaal papier te zetten.

 

De laatste weken ben ik veel aan het nadenken over hoe ik in het leven wil staan.
Wat houd het leven eigenlijk in? Hoe maak ik dagelijkse keuzes? Waar baseer ik die keuzes op?

 

In your strength you have to decide how you want to react in your weakness

Weet je, ik geloof in Jezus. Ik geloof in God de Vader en ik geloof in de Heilige Geest.
Ik geloof de woorden en verhalen in de Bijbel.
Maar wat ik niet begrijp van mijzelf is waarom ik het soms zo moeilijk vind om zoals Jezus te leven. Om echt zoals Hem te leven!

Soms loop ik tegen een muur op en denk ik bij mijzelf:

Hoe radicaal moet ik zijn
Hoe radicaal kan ik zijn

Soren Kierkegaard zei eens:

The matter is quite simple. The bible is very easy to understand. But we Christians… pretend to be unable to understand it because we know very well that the minute we understand we are obligated to act accordingly.

Ik zie er naar uit om de woorden van Jezus serieus te nemen. Ik wil mijn focus niet leggen op hetgeen zeker is. Mijn keuzes niet maken door de gemakkelijke weg te kiezen.

Familie, Kerk, Ik wil Jezus volgen! En daardoor mij ogen openen voor het onrecht, de eenzaamheid en alle noden om mij heen.
Mijn hart is om deel te zijn van een kerkgemeenschap die niet alleen op zondag samen komt, maar een kerk waarvan men zegt dat het een soort familie is en die bekend staan om hun naastenliefde.

 

Veel te lang hebben wij Christenen bekend gestaan om de dingen waar we tegen zijn. Ik zie er naar uit dat wij bekend zullen staan om de dingen waar we voor zijn!

Love thy neighbor, naastenliefde,