Bitterballen en kroketten

Men zegt vaak dat het na vakantie weer fijn is om naar huis te gaan. Je hebt er naartoe geleefd en ziet er naar uit om weer in je eigen huis te komen. Nu hadden wij nog wel wat langer willen reizen, o.a. omdat wij nog geen huis hadden om naar terug te keren.

 

Bandung, persib, Ajax, Indonesie, Anna Judica, Nathan

In Bandung hebben we Persib – Ajax bekeken!

De laatste drie weken hebben we Java,Indonesië bezocht. Nederland heeft lang invloed uitgeoefend op Indonesië. We merkten dat o.a. toen we in de rij stonden bij een voetbalstadium om kaartjes te kopen voor Ajax Amsterdam – Persib Bandung. Er werd ‘korting, korting’ geroepen in de hoop dat we hun kaartjes zouden kopen. Het woord ‘gratis’ is ook overgenomen en op een menukaart kun je zelfs bitterballen en kroketten vinden! Typisch wat Nederland heeft achtergelaten..

 

Anna Judica, Nathan Uitterdijk, Indonesie

In Klaten mochten we een weekje Engelse les geven bij verschillende scholen.

We wilden graag nog iets zinvols doen en kwamen zo terecht in Klaten om Engelse les te geven. We sliepen een week bij een gastgezin en vijf docenten namen ons mee om hun cultuur te leren kennen. Ze waren super gastvrij voor ons!

 

Wat ons het meeste heeft laten nadenken is het gesprek dat we de eerste avond hadden. Rani, één van de docenten, vroeg ons waarom we een week bij hen wilden zijn. We probeerden uit te leggen dat we graag de parels in hun cultuur wilden ontdekken om daarvan te leren. Ze vertelde ons dat er twee weken voor ons twee Duitse meiden van 18 jaar bij hen waren. Zij hadden van hun 14e tot hun 18e een bijbaantje gehad en met dat geld waren ze nu een paar maanden op wereldreis. Rani vertelde dat ze al 25 jaar lang werkte (elke dag vanaf 06.00 uur tot 19.30 uur) en nooit op vakantie kon. Daar had ze gewoon het geld niet voor. Ze had ook geen groot huis of veel gadgets. Ze moest alleen voor haar twee jonge dochters zorgen, omdat haar man op zijn 35ste was gestorven. Haar familie was te arm om te helpen..

Vanaf rechts naar links: Rani, Alga, Anna, Sasa (Rani's dochtertje) en Nathan.

Vanaf rechts naar links: Rani, Alga, Anna, Sasa (Rani’s dochtertje) en Nathan.

Een ander had tegen Rani gezegd: “Als je maar in jezelf gelooft, kun je alles bereiken.” In de westerse wereld klopt dat grotendeels. Wij worden rijk geboren en hebben vaak de keuze of we een mooi huis willen of dat we bijvoorbeeld willen reizen. Maar in heel veel andere landen heb je deze keuzes niet! Rani heeft geen keuze om rijk te worden of om te reizen. Ze is al heel blij als ze een keer twee dagen naar een andere stad op Java kan reizen om daar bij vrienden te logeren en zo even te ontsnappen aan haar dagelijkse leven. Dat is reizen voor haar..

Wassen in rivier in Indonesie

Wassen in rivier in Indonesie

Wij werden door haar geconfronteerd met vragen over hoe we in het leven willen staan. Welke keuzes maken wij? Willen we onze rijkdom delen met mensen die niet zo rijk zijn? Willen we een groot huis? Waar willen we onze tijd aan besteden?

 

Op onze trouwkaart hadden we geschreven dat we 40% van het cadeaugeld weg wilden geven. Tijdens de afgelopen maanden hebben we aan veel verschillende mensen en organisaties een deel mogen geven. Hier hebben we enorm van genoten, omdat we merkten dat delen zoveel rijker maakt dan het voor onszelf houden. We hebben o.a. gegeven aan: Sila Home kindertehuis in Thailand; daklozenopvang in Penang, Maleisië; de docenten in Klaten, Indonesië; zendelingen in Myanmar en individuen op straat of elders. We zijn echt dankbaar dat we dit mochten doen dankzij jullie. Als je meer wilt weten over waar het geld heen is gegaan, mag je het ons altijd vragen.

 

Nu zijn we weer in Nederland en bezig met verhuizen naar Den Haag. We hebben net het fotoboek besteld van onze reis dus wees welkom in Den Haag!

Huwelijksreis

Dineren aan het strand

Dineren aan het strand

Huwelijksreis.

In het westen snapt iedereen wat ik met huwelijksreis bedoel. Hier zijn we erachter gekomen dat dit concept niet in de hele wereld een traditie is. Maar ja, onze reis is ook niet echt de standaard huwelijksreis.
Ik ben me ervan bewust dat reizen een luxe is en dat niet iedereen deze keuze heeft. De laatste tijd denk ik vaak na over bepaalde vragen. Is een huwelijksreis wel echt nodig? Waarom gaan we eigenlijk op huwelijksreis? Is het om van elkaar te genieten? Om lekker een paar weken te ontstressen van de bruiloftstress?
Al deze dingen hebben we gedaan, maar waar ik het meest van genoten heb, is het samen dromen over de toekomst.

In dit leven hebben we zoveel keuzes die we kunnen maken. Elke dag weer. Ik heb geleerd dat je in je kracht moet kiezen hoe je wilt reageren als je zwak bent. In de alledaagse haast is het soms moeilijk om samen een fundament te bouwen waarop je keuzes samen kan maken. Nu geloven wij allebei in Jezus, en willen we Hem in alles volgen. Dat betekent dat we onze keuzes met Hem willen maken! Ik zie het als een zegen dat we tijdens onze reis aan dat fundament mogen werken! Door samen uit de Bijbel te lezen en daarover te praten. Door onze ogen te openen voor de parels in andere culturen. Door elkaar pittige vragen te stellen en elkaar daardoor beter leren kennen. Maar vooral door samen te bidden en God uit te nodigen om samen met ons te wandelen.

Street art in Penang

Street art in Penang

Een verhaal.

Penang, Maleisië. We begonnen onze eerste dag in Penang met een gratis plattegrond waarmee we langs alle hotspots van Penang zouden gaan. Penang is een stad met veel geschiedenis, architectuur en streetart.

We liepen met onze plattegrond van de ene naar de andere hotspot en waren hierin niet alleen. Elke toerist had blijkbaar dezelfde kaart gekregen. We besloten dus snel de plattegrond in te ruilen voor een fiets, om gewoon maar rond te fietsen en ons te laten verrassen.

Op de Tandem door Penang

Op de Tandem door Penang

 

Na een heerlijk rondje zag ik in mijn ooghoek een tweedehands boekenwinkel. Er kwam meteen een vrolijke man uit lopen die ons begroette. Hij vertelde ons de reden van dit kleine krakkemikkige winkeltje. Hij vertelde o.a. dat de volledige verkoopopbrengst naar daklozen ging. In een aangrenzend gebouw, tussen een kerk en de winkel in, was er elke doordeweekse dag gelegenheid voor thee met een flinke koek, een warme maaltijd, ontmoeting met elkaar en relax tijd voor de tv. De boeken werden allemaal gedoneerd en door middel van vrijwilligers kregen +/- 70 daklozen een maaltijd. Hij liet ons rondsnuffelen terwijl hij een net binnengebrachte auto met tweedehands spullen uitlaadde. Ik liep naar Anna en zei: ‘terwijl hij net zijn verhaal deed krijg ik het gevoel dat we ons geld mogen weggeven’. Anna stemde ermee in. Toen we het hem vertelde kreeg hij kippenvel en een nog grotere smile. Hij liet ons gelijk zien waar de daklozen te eten kregen en voor we het wisten werd ons gevraagd of we dezelfde middag nog mee wilden helpen. Natuurlijk!

Lighthouse Penang

Hier helpt Anna bij het opscheppen.

Het was zo’n mooie ervaring, veel mooier nog dan al de hotspots die op de plattegrond stonden.
Ik heb geleerd dat God je mee wil nemen op deze kleine avontuurtjes. Dat God je dan laat zien wat Hij al aan het doen is in bv. Penang. En dat in dit kleine verhaal zoveel levenslessen zitten die je mee kunt nemen en gebruiken in de rest van je leven.

 

Wij willen leven voor dit soort avontuurtjes. Om de radicale liefde van God uit te delen aan de mensen om ons heen. Om niet alleen te kijken naar de hotspots, maar om de ogen te openen voor de noden om je heen!

 

Wij genieten enorm van deze kans om een prachtig fundament op te bouwen met elkaar en met God. Om vanuit dit fundament keuzes te maken die ons leven kleur geven.

Hier nog wat fotos, veel liefde

Nathan & Anna Judica

Lighthouse Penang

Genieten!

Street art in Penang

Street art in Penang

Onze badkamer in Koh Lipe, gelukkig was het uitzicht beter

Onze badkamer in Koh Lipe, gelukkig was het uitzicht beter

Dit was dus ons uitzicht!

Dit was dus ons uitzicht!

Ons bamboe hutje bevond zich bij de blauwe stip.. En ja het water was echt zo blauw :P

Ons bamboe hutje bevond zich bij de blauwe stip.. En ja het water was echt zo blauw :P

Holy water

Afgelopen tijd zijn we drie weken in Myanmar/Birma geweest. Myanmar is een land dat tot een paar jaar geleden vrij gesloten was voor de buitenwereld. Dat betekent dat er weinig mobiele telefoons waren, geen toeristen en geen coca cola. Tegenwoordig kost een simkaart $150. Je ziet tegenwoordig dan ook veel mensen met een mobieltje lopen. Dus ook al zie je nog geen McDonalds of andere westerse ketens, je ziet het land langzaam veranderen. Tijdens onze tijd daar mochten wij gebruik maken van een appartement van jeugd met een opdracht in Yangon/Rangoon, en hierdoor woonden we tussen de locals en zagen we misschien wel veel meer dan de meeste toeristen vanuit hun hotelkamer.

20140429-183611.jpg

Op de first door Bagan, Myanmar

Een van de mooiste ervaringen was reizen met de lokale bus. Het is allemaal niet zo makkelijk als Connexxion en de reis kun je niet plannen via 9292. Hier de uitleg. Terwijl de bus aan komt rijden roept (schreeuwt) een busboy de busroute (dus alle haltes die de bus zal passeren). De bussen hebben wel nummers maar deze staan in het birmees geschreven en zijn als westerling dus niet te lezen. Als we onze halte dachten te horen liepen we naar de deur en werden we naar binnen geduwd. De busboy duwt altijd, ook als er niemand achter je staat. In de bus betaal je omgerekend €0,15 om 45 min in de bus te zitten 20140429-183913.jpg

 

 

Je verwacht dat het langer duurt om met de bus te reizen dan met de taxi, maar dan heb je het hier helemaal mis. De buschauffeur weet zich al toeterend door alle hoekjes heen te persen en zo auto na auto in te halen.

 

 

20140429-184032.jpg

 

Het mooie van de bus is dat als alle zitplaatsen bezet zijn (iets wat vaak voor komt) en er komt iemand de bus in met een baby of tassen dat de mensen met een zitplaats aanbieden om de zware tassen op hun schoot te nemen, of zelfs om de baby op schoot te nemen. Zo helpt men elkaar, ondanks dat ze daarna zelf met een enorm tas opschoot zitten. Het is daar zo gewoon om elkaar te helpen met tassen tillen e.d. Ik zou het zo mooi vinden als dat in Nederland ook meer gewoon zou zijn. Door elkaar te helpen met dat soort kleine dingen voel je je verbonden met elkaar en krijgt het leven kleur.

20140429-184333.jpg

 

 

We zijn bijna 2 weken in Yangon geweest. Daarnaast zijn we in Bagan, Mandalay en Inle lake geweest. Vooral Inle lake, een groot meer, was prachtig!

Op het meer zagen we veel vissers die met een pedel aan hun voet hun kleine boten door het water lieten glijden. Daarnaast zagen we allemaal huizen op palen met mensen die zich wasten met het water van het meer. Prachtig om te zien dat de mensen zo een zijn met de natuur.

 

 

20140429-184441.jpg

 

 

20140429-184557.jpg

Drie dagen voordat we het land zouden verlaten, begon het waterfestival, thingyan. Zoals wij geloven dat Jezus voor onze zonden is gestorven en onze zonden daarom vergeven zijn, geloven de boeddhisten dat ze tijdens het waterfestival vrij gemaakt worden van zonden (slechte karma) door natgemaakt te worden. Ze zien het dus als een zegen om elkaar nat te maken.

 

 

20140429-184718.jpg

 

 

Een bijna nog grotere zegen is het om een westerling nat te mogen maken met als gevolg dat wij 3 dagen lang als verzopen katten rondliepen. Gelukkig is dat met 40 graden niet erg. Het schrijnende van dit feest is dat veel mensen tijdens het festival heel veel drinken en dit kan leiden tot hele andere gevolgen (bv vreemd gaan), omdat ze toch worden schoon gewassen van hun zonden. Op de derde dag zagen we zelfs jonge kinderen bier drinken. Ondanks deze dingen was het heel mooi om thingyan daar mee te maken. In de hele stad waren langs de weg podia opgebouwd met tuin- en brandslangen. Voor de podia ontstonden files omdat iedereen goed nat gemaakt wilde worden.

20140429-184911.jpg

Hele trucks met achterin 30 mensen werden zeiknat. Zelfs de bestuurders hadden hun raampjes open en iedereen spoot met brandslangen naar binnen. De chauffeurs vonden het heerlijk! Taxi’s stonden met hun ramen open in de rij en langsrijdende bussen werden uiteraard ook niet gespaard. We hebben zelf ook een tijd op een podium gestaan en kregen de instructie vooral op de hoofden te richten, hoe harder de straal hoe beter! Hoewel de straal keihard was, vonden alle mensen die werden nat gespoten het prachtig. Zeker toen ze zagen dat 2 kaaskoppen met een slang stonden. Het filmpje hiervan houden jullie nog tegoed.

20140429-185146.jpg

Ook al was het een mooie ervaring, ik ben blij dat ik niet door een brandslang op m’n hoofd hoef te worden gespoten om te weten dat ik vergeven ben voor mijn zonden. Jezus heeft voor mij ergere dingen doorstaan om voor mijn zonden te lijden. Gelukkig mochten we tijdens Pasen herdenken dat Hij uit de dood is opgestaan en dat ik me daarom geen zorgen hoef te maken over of ik wel voldoende nat ben gemaakt. Nu zijn weer in Thailand om wat eilanden te bekijken. Onze eerste stop is Koh Phangan. Tijd om te gaan snorkelen, zonnen en zwemmen en dus tijdens om dit verhaal af te ronden. We hebben het goed! Ciao!

 

 

20140429-185255.jpg

Aan het strand van koh Phangan

20140429-185424.jpg

Sunset @ Koh Phangan

20140429-185530.jpg

Verse vis van de BBQ

We are very happy and hope you are too :) N
athan & Anna Judica

Sabai sabai!

Sawasdee kaa! (gegroet)

Na een maand reizen is het hoog tijd om wat van ons te laten horen. We willen hier laten zien waar we zoal mee bezig zijn, en dan met name wat ons aan het denken zet.

We verblijven nu in het Sila Home, een kindertehuis in het noorden van Thailand. Hier wonen 52 kinderen in de leeftijd van 4 t/m 21 jaar. Sommigen zijn wees, anderen komen uit een zeer gebroken gezinnen, die niet in staat zijn hen een toekomst te bieden.
Sila Home had gehoord dat dit onze huwelijksreis is. Om deze reden werden we als koningspaar ontvangen. Pastor Kidttiyot, de directeur, ontving ons met de woorden “sabai, sabai” (relax maar).

We verblijven 2 weken in een idyllisch bamboe hutje met prachtig uitzicht.

20140315-200259.jpg
Afgelopen dinsdagmiddag kwamen we aan. De jongens waren druk aan het voetballen. Wij probeerden de eerste contacten te leggen. Er werd ons verteld dat we rond 6 uur zouden gaan eten en gevraagd of we ons eten bij ons huisje wilden of in de eetzaal met de kinderen. Wij kozen voor de eetzaal. Daar aangekomen stonden de tafels al klaar. Tot mijn verbazing was een van die tafels gedekt met twee borden en verschillende gerechten. De overige tafels waren niet gedekt. Voor dat het eten begon, gingen alle kinderen op de grond zitten voor een gebed. Vervolgens gingen ze een voor een naar voren waar ze uit twee grote pannen eten opgeschept kregen. Wij wandelde maar naar de gedekte tafel toe, een beetje in schok. Onze tafel was namelijk rijk gevuld gedekt met mooie gerechten, veel vlees en vers fruit.

20140315-200457.jpg
Daar zaten we dan, met z’n tweeën aan een tafel met 50 kinderen om ons heen die binnen 5 min een wat sobere maaltijd naar binnen werkten. Dit terwijl wij van onze heerlijke krokante kip smulden. Ik zag geen jaloerse blikken, maar daarin tegen zag ik ook geen kip op hun bordje liggen. Alleen wat groene groentes met rijst. Toen ik voor een tweede keer nog wat Thaise curry, kip en rijst opschepte waren vele kids hun bord al aan het afwassen. We keken elkaar aan en we zagen aan elkaar dat we ons ongemakkelijk voelden. We voelden ons allebei schuldig dat wij een andere maaltijd kregen voorgeschoteld. En toen kwam de gedachte, dit doen we eigenlijk altijd, ook in Nederland. Maar dan heb ik een huis om mij heen en zitten er duizenden kilometers tussen mij en arme kinderen. Op dat moment besefte ik me dat de wereld er eigenlijk precies zo uitziet. Maar dat ik me er nu alleen extreem rot over voel omdat ik de weeskinderen ZIE. En zij ZIEN mij. We hebben oogcontact. Ik zie wat op hun bord ligt en zij kijken naar de mijne. Het was nu zo zichtbaar. Wij met 3 gerechten en een bordje aardbeien als toetje terwijl zij rijst en een groentedrap kregen. Wij wilden zo graag ons eten met hen delen of gewoon hetzelfde als hen eten! We wilden zo graag aan dezelfde tafel zitten, samen lachen, samen eten. Maar waarom? Om het schuldgevoel? Of om gelijk te zijn? En hoe zit dit dan als we weer thuis zijn, veilig in onze keuken of woonkamer waar we de wezen of armen of wie dan ook niet zien. Willen we dan wel onze malse kipfilet, verse groentes en het toetje delen? Of inruilen tegen het groente drapje met rijst? Hebben we thuis ook het schuldgevoel? Of beschermen de muren ons zicht zo erg dat we het schuldgevoel niet ervaren?

20140315-201050.jpg
Nog even een ander verhaal. Afgelopen week hebben we bij Compassion Home, een ander weeshuis in de buurt, geverfd. Een paar weken geleden hebben wat kinderen van sila home 10000 baht (€250,-) opgehaald. Door op verschillende plaatsen liederen te zingen konden ze verf kopen en naar een ander weeshuis gegaan om daar 2 dagen een hek te verven. Dit in hun zomervakantie! Wij mochten helpen met het verven en het is volgens ons mooi geworden. Ook mooi om op deze manier een ander weeshuis te zien. We konden daar wat verhalen lezen over de achtergrond van de kinderen die in de opvanghuizen zitten (best heftig)!

De weken hiervoor hebben we wat gereisd en hebben we een week bij een Thaise boer in het noorden van Thailand gewoond. Hier hebben we veel kunnen leren van de cultuur. We hebben ons zelfs laten verleiden tot het eten van kevers, gehele kikkers, miereneieren en slakken! De lokale bevolking is gek op deze lekkernijen. Wij iets minder.. Maar het was wel een ervaring om het eerste ontbijt meteen de beginnen met kikkers en sticky rijst.

Lieve mensen, sabai sabai!

20140315-201151.jpg
Hier zie je een “mudhouse” die we bij de Thaise boer hebben gemaakt!

20140315-201316.jpg
Die waren de gefrituurde kevers!

20140315-201425.jpg
Hier waren we het hek aan het schilderen bij Compassion home

20140315-201537.jpg
Grote schoonmaak @ Sila home

20140315-201641.jpg

20140315-201718.jpg
We genieten enorm!

Love you all!
Nathan & Anna Judica

Foto’s Bruiloft Nathan & Anna Judica

Hier de foto’s van 23-08-13! Onze bruiloft!
Wat een dag! Heerlijk om weer even terug te gaan naar de mooiste dag van de zomer van 2013 :)

Deze beeldschone foto’s zijn genomen door mijn geweldige nichtje Marloes Niemeijer. Ik zou zeggen check even haar FB pagina door hier te klikken Marloes Fotografie

Gedachtes..

Visa, Thailand, Soren KierkegaardDe laatste maanden heb ik weinig nieuwe berichten geposted. Maar daar komt verandering in aangezien Anna en ik 19 feb voor 3,5 maanden naar Thailand/Birma/Maleisië gaan.

We willen jullie graag op de hoogte houden d.m.v. berichtjes op deze site. Het wordt voor ons een echt avontuur. Eindelijk onze huwelijksreis! We willen in die 3 maanden graag van het land genieten, maar juist ook het land en de plaatselijke kerk dienen. Door deze website in de gaten te houden kunt u deel zijn van die avonturen!
Bovendien is het is voor mij een leuke manier om mij gedachten over het leven en over het christelijke geloof op digitaal papier te zetten.

 

De laatste weken ben ik veel aan het nadenken over hoe ik in het leven wil staan.
Wat houd het leven eigenlijk in? Hoe maak ik dagelijkse keuzes? Waar baseer ik die keuzes op?

 

In your strength you have to decide how you want to react in your weakness

Weet je, ik geloof in Jezus. Ik geloof in God de Vader en ik geloof in de Heilige Geest.
Ik geloof de woorden en verhalen in de Bijbel.
Maar wat ik niet begrijp van mijzelf is waarom ik het soms zo moeilijk vind om zoals Jezus te leven. Om echt zoals Hem te leven!

Soms loop ik tegen een muur op en denk ik bij mijzelf:

Hoe radicaal moet ik zijn
Hoe radicaal kan ik zijn

Soren Kierkegaard zei eens:

The matter is quite simple. The bible is very easy to understand. But we Christians… pretend to be unable to understand it because we know very well that the minute we understand we are obligated to act accordingly.

Ik zie er naar uit om de woorden van Jezus serieus te nemen. Ik wil mijn focus niet leggen op hetgeen zeker is. Mijn keuzes niet maken door de gemakkelijke weg te kiezen.

Familie, Kerk, Ik wil Jezus volgen! En daardoor mij ogen openen voor het onrecht, de eenzaamheid en alle noden om mij heen.
Mijn hart is om deel te zijn van een kerkgemeenschap die niet alleen op zondag samen komt, maar een kerk waarvan men zegt dat het een soort familie is en die bekend staan om hun naastenliefde.

 

Veel te lang hebben wij Christenen bekend gestaan om de dingen waar we tegen zijn. Ik zie er naar uit dat wij bekend zullen staan om de dingen waar we voor zijn!

Love thy neighbor, naastenliefde,

Back in town

Pak een kopje koffie, en geniet

Pak een kopje koffie, en geniet

Dag vrienden en familie,

Ik ben weer terug, en dat voelt goed. Ook al zit ik nu vaker lekker dichtbij de kachel en heb ik ondervonden dat mijn winterjas erg dun is, het voelt goed. Ik geniet en kan terugkijken op een mooie reis met vele herinneringen. Deze update zal anders zijn dan je misschien verwacht. In deze update heb ik geen zin om alleen maar te vertellen wat we gedaan hebben. Zo van eerst hebben we dit gedaan en toen dat en toen eindigden we hier. Ik deel liever dingen met jullie waarvan ik geleerd heb. Daarbij horen natuurlijk een paar hoogtepunten vanuit de zendingsreis die ik geleid heb naar Thailand & Birma, maar je zult voornamelijk gedachten voorbij zien komen die de laatste maanden in mijn hoofd hebben rond gespookt. Kortom, pak een lekker bakkie koffie en geniet.

Dit was mijn lieve Oma!

Dit was mijn lieve Oma!

Ik ben alweer een tijdje terug en die terugkomst was wat eerder dan verwacht, want ruim een week voordat ik eigenlijk terug zou vliegen heeft mijn lieve oma een enkeltje geboekt naar de Vader.

Nu kan ze daar weer rondjes rennen en met Jan en alleman babbelen en terug te kijken op een geweldig leven. Ik vond het bijzonder dat ik de mogelijkheid had om samen met familie afscheid te nemen van oma Gelkje. Het was goed om samen herinneringen op te halen over wie oma was.
Door naar haar leven te kijken ben ik geïnspireerd geraakt om je naaste echt lief te hebben als jezelf.
Om geld niet belangrijker te maken dan de mensen om je heen en om zo vrijgevig te zijn dat je jouw broodrooster gewoon weg geef aan iemand die hem nodig heeft om er dan achter te komen dat je nu even geen geroosterd brood hebt.

 

Door naar het leven van mijn oma te kijken ging ik mezelf de vraag stellen;
Wat zijn eigenlijk mijn basisbehoeften? Welke daarvan zou ik eigenlijk best kunnen missen…

Nadat mijn opa overleed, leefde mijn oma 26 jaar lang met een AOW en woonde in een gewoon rijtjeshuis aan de Sorghvlietlaan. Ze had echt niet veel, maar wat ze had wou ze graag weggeven. Ik ben heel blij dat ik haar oma kon noemen  en wat heb ik veel van haar geleerd..

Basisbehoeften

Wat zijn jouw basis behoeften?

De vraag waar ik elke keer op terugkom is deze: was oma Gelk een persoon die weinig basisbehoeften nodig had? Zat het in haar DNA dat ze weinig waarde hechtte aan materiële dingen? Was het haar opvoeding? Of gaf het haar als kind al vreugde om geen waarde te hechten aan het materiële maar juist waarde te hechten in het weggeven daarvan?

Ik maak even een sprongetje naar Pasen, want dit weekend stonden we stil bij de kruisiging en opstanding van Jezus. Ik ga het Paasverhaal niet herhalen, maar waar ik vaak aan dacht toen ik in de kerkbanken de boodschap van het evangelie hoorde, was aan het leven van onze oma.

Ik zal nooit weten of het in haar DNA zat, in haar opvoeding of in de vreugde die ze eruit haalde, maar wat ik wel weet is dat ze zelf de keuze had. En die keuze wil ik elke dag maken. Ik wil leven voor mijn naaste en daardoor stel ik mezelf de vraag: Nathan, wat zijn jouw basisbehoeften, en wat ben je bereid weg te geven aan jouw naaste als die het even nodig heeft?

We leven in een crisis

We leven in een crisis

Ik ga weer een sprongetje maken naar het nieuws van de dag;
We leven in een crisis!
Sinds mijn terugkomst valt het mij op dat de kranten ermee vol staan.
Wat ik mij nou af vraag: Wanneer noemen we iets een crisis en wanneer zijn we daar weer uit? Ik denk dat we dan weer terugkomen bij die ene vraag: Wat zijn jouw basisbehoeften?!
Voor mij begint een crisis wanneer vele mensen die basisbehoeften niet meer kunnen vervullen. Een crisis begint niet wanneer je 2 jaar langer moet werken, of wanneer je even zonder werk zit. Begrijp me niet verkeerd, het is zeker niet leuk als je jouw baan kwijt raakt of wanneer je even minder te besteden hebt. Soms zal je even door een zure appel moeten bijten om weer het licht aan het eind van de tunnel te zien. Maar ik heb gewoon moeite met het feit dat de kranten dagelijks het woord crisis gebruiken terwijl ik nog steeds beelden op mijn netvlies heb staan van de sloppenwijken in Afrika en Thailand & Birma.
Ik neem jullie mee naar een van mijn hoogtepunten..

Birma, feb 2013.

gezin BIRMA, myanmar

Hier zie je een gezin dat wekelijks naar de maaltijden kwam..

In Birma verbleven we voornamelijk in de hoofdstad Yangon. Hier werkten we samen met verschillende organisaties,  onder andere met een HIV-project. De mensen die hier naar toe kwamen hadden door een verkeerde/onwetende keuze HIV opgelopen. Daardoor hebben ze geen kans op werk en dus geen inkomen. Ze kwamen elke week samen om een maaltijd te delen, die JmeO dan voor ze klaarmaakte. Samen zongen we liederen en deelden we onze levensverhalen. Iedereen had de kans om te delen; de een over zijn leed, de ander over haar overwinning. Wij konden delen over het werk wat we deden in de stad en hoe we zagen dat onze God een God van liefde is.
Het hoogtepunt voor iedereen was de maaltijd samen. Ik weet het nog goed; op een dag hadden we lekkere koekjes voor ze mee genomen voor na de maaltijd. Vooral de kids vonden dit natuurlijk heerlijk, want dit krijgen ze bijna nooit. Ik was nog niet klaar met het uitdelen van de koekjes toen ik in mijn ooghoeken een kindje naar mij toe zag lopen. Hij had net een hap genomen en om zijn mondhoeken zaten de resten koek nog. En wat kwam dat kleine ventje doen? Hij bood mij een hapje aan. Ik keek verbaasd; had ik dat ook gedaan als ik in zijn schoenen stond?! Op dat moment keek ik iemand in de ogen die weinig had, en toch wou delen..!!
Ik liep weg die middag en dacht; heb ik hem nou wat geleerd, of hij mij….

Busje Myanmar

Hier zie je zo’n busje, je zie er vele mensen buiten hangen

Ja, ik heb veel mogen leren van de culturen die ik de afgelopen jaren heb mogen bewonderen. Ook deze reis heb ik veel mogen leren. Weet je, ik neem jullie nog een keer mee naar Birma.
Op een dag moesten we van A naar B dus we namen een bus (naja een truck) en die zit dan afgeladen vol. Ik hing letterlijk ergens buiten en hield stevig vast aan een van de ijzeren palen.
Na de eerste stop gingen er een paar mensen uit en ik als buitenlander kreeg die ene zit plek. Nog een halte verder stopte we weer en er stond een vrouw met een enorme bigbag gevuld met ik weet niet wat klaar om mee te reizen.
Die grote zak moest dus ook mee.. 2 mannen sprongen van de truck af en tilden de zak naar binnen. De zak paste precies en toen moest er ook nog ruimte gemaakt worden voor de eigenaar van de zak. Die grote bigbag werd bij mijn buurvrouw op de grond gezet, en zoals ik al zei het was een grote zak! Doordat die zak daar geplaatst werd, werden de benen van mijn buurvrouw in een wel heel raar standje geperst. Ik zat als toeschouwer mooi mee te kijken en ik verbaasde me natuurlijk weer! De eigenaar van de grote logge zak die stond ergens midden in de truck terwijl de vrouw naast mij nu in standje hopeloos zat vanwege die grote zak. Ik dacht natuurlijk meteen: Wat zou er in NL gebeuren als dit plaatsvond? Ik denk dat die buurvrouw had gezegd: “Hé, hou die enorme zak even zelf vast! Het is mijn zak niet!”
Naja, jullie snappen het wel…

Dit zijn eigenlijk nog maar twee situaties, waar jullie eigenlijk bij hadden moeten zijn om het met eigen ogen te bewonderen. Dit liet mij een saamhorigheid zien waar ik als Nederlander jaloers op ben. Er is zoveel respect, nee, bereidwilligheid om je naaste te helpen. Om misschien even een mindere busrit te hebben, maar daarmee zorg je er wel voor dat een gezin weer een grote zak eten thuis heeft staan.

Terug in Nederland probeer ik deze lessen toe te passen in mijn eigen leven.

kinderen Myanmar

Hier delen we een maaltijd met buurt kinderen

Weet je, als ik om mij heen kijk, zie ik zeker individuele crisisjes; mensen die hun baan kwijtraken, alle bezuinigingen. Maar al kijk ik naar het grote geheel dan hoeven we als Nederlander het woordje crisis toch niet te gebruiken? Met de jaar wisseling is er weer meer geld uitgegeven aan vuurwerk, ik hoor de vliegtuigen nog steeds de lucht in knallen en de terrasjes zaten weer vol bij de eerste stralen zonneschijn. Hetgeen waar ik jullie en vooral mijzelf in wil uitdagen, is om meer saamhorigheid en bereidwilligheid te creëren om je naasten echt lief te hebben als jezelf. Dat betekent dat als jij voor jezelf een grote basisbehoeftenlijst hebt, je die ook moet creëren voor je naasten.

Laten we nou eens kijken naar wat we hebben
en niet wat we denken te missen. 

Ik begon deze blog met het kijken naar het leven van mijn oma, maar ik weet dat ik oma een plezier zou doen om haar niet de eer te geven, om niet met z’n allen naar haar leven te kijken en te zeggen wat was dat een mooie en bijzondere vrouw. Ik wil alle eer geven aan Jezus! Want ik weet dat Hij de motivatie was achter alles wat oma deed. Uit Hem putte ze kracht.
Juist in de persoon van Jezus zien we zoveel bereidwilligheid om te dienen, zelfs te sterven voor Zijn naasten. Toen Hij stierf nam Hij al onze zonden met zich mee, terwijl Hij er zelf totaal geen baat bij had..
Dat is voor mij Pasen. Daar word ik stil van…
Wil je een beter beeld van wat Jezus voor jou aan het kruis gedaan heeft, klik dan hier

Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties, dus laat je gedachten achter!
Hier is nog een filmpje om een beter beeld te krijgen van onze reis in Thailand & Birma.

 

 

Wees gezegend,
Nathan Uitterdijk

25 dagen in Yangon, Birma

Ik zie het echt als een voorrecht dat ik 25dagen heb mogen spenderen in Birma. Ik heb van elke minute genoten. Elk moment van elke dag zag ik dingen die mij raakten. De ervaringen van deze authentieke cultuur zal ik niet snel vergeten. Birma is een land met een veel geschiedenis. Het is een land van 135+ verschillende stammen en dus verschillende culturen die samen leven. Het is een land gevuld met verschillende religies, waarvan boeddhisme het grootst is. Birma is een land waar vriendelijkheid hoog op het vandel staat, ze zijn altijd bereid je te helpen :) Het is het land van menig kopjes thee met wild vreemden, waarbij je praat over het leven, over de wereld, over religie. Het is een land gevuld met talloze etens kraampjes waar je de meest rare dingen te zien krijgt.

food Birma, food myanmar
Birma is het land waar de meesten geen bankrekening hebben en dus waar al het geld thuis ligt (wie weet in een heleboel sokken). Het is een land waar een simkaart 2jaar geleden $2500 koste (nu $250). Het land waar een auto pas sinds 1,5jaar betaalbaar is voor de locals (en tegenwoordig het land met een file probleem). Birma is het land zonder Mc Donalds, zonder Starbucks en al die andere westerse tentjes. Het land waar je sinds 2maanden een coca cola kan kopen (geproduceerd in Myanmar). Alles voelt authentiek in Birma. Een busrit naar het centrum is al een belevenis!

food myanmar, eten birma
Ik zou uren door kunnen gaan met dingen beschrijven die ik hier gezien heb. Vertellen over mooie gesprekken die ik gehad heb. Ik zou je mee willen nemen naar de kerk waar 1000+ burmese mensen samen komen. Ik zou je mee nemen op een bus rit naar sule pagoda (het centrum van Yangon). Ik zou je vertellen over wat ik geleerd heb over hun religie en hun cultuur. Ik zou je de parels in hun cultuur laten zien die wij in het westen al lang hebben verloren. We zouden thee drinken met random people. En je zou genieten. Echt waar ik kan je dit prachtige land aanraden.

Jongens ik geniet, en de tijd hier is omgevlogen. Tijdens onze 25 dagen in Birma zijn we in de hoofdstad Yangon gebleven. We werkten samen met een education centre waar ze Engelse les geven. Door verschillende redenen hadden ze een tekort aan leraren en konden wij dus invallen als leerkracht. Doormiddel van die Engelse les zijn we in contact gekomen met vele studenten en met vele hebben we buiten de lessen afgesproken. Sommige deelde ons geloof in Jezus en hen konden we bemoedigen. En met andere had ik enorm gave gesprekken over mij God en hun geloof. Het daagde mij uit om dieper in de bijbel te duiken, op zoek naar antwoorden. En ik daagde hun weer uit om na te denken over bv creatie. Hoe ontstond de aarde? En we spraken over of je door goede werken in de hemel zou kunnen komen. Ik heb hier echt van genoten :) We werkte hier ook samen met een HIV ministry. We gingen daar elke week naar toe, brachten goodies voor ze, deelden onze verhalen en konden voor ze bidden. En zoals ik al vertelde, ik heb zoveel mensen ontmoet op de raarste plekken. Bijvoorbeeld in de bus of lopend over straat of op de markt en zo leerde ik meer over hun cultuur en kon ik dingen delen uit mij leven.

slager Birma, butcher myanmar
Dit is een markt kraampje, de locale slager :)

Komende maandag vertrekken we weer naar Thailand. En gaan daar onze laatste weken spenderen in Ratchaburi. Dat ligt ten noord westen van Bangkok. En daar werken we samen met een kids ministry, met tieners en gaan we naar de gevangenis om daar onze helpende hand aan te bieden.
Op 6maart vliegen we weer terug naar Nederland. Bedankt voor al jullie mailtjes.
Geniet van alles, elke dag!
Groetjes vanuit Yangon, Birma.
Nathan

Burma
File? Ideal moment om ff aan de motor te sleutelen :)

Pattaya, Thailand

Sawadee Khab iedereen.

Voordat ik begin met verhalen vertellen wil ik jullie allemaal een prettige kerst wensen vanuit het warme Pattaya.
Mij gebed voor jullie is dat jullie deze kerst dagen zullen genieten van familie en vrienden. En dat we mogen beseffen waarom we deze dagen tijd vrij maken om samen met onze familie en vrienden stil te staan. Stil te staan bij het feit hoe mooi een ieder gemaakt is in Zijn evenbeeld en natuurlijk om God te danken voor Zijn zoon!

Kerst vieren is altijd anders in een andere cultuur. Maar daar kan ik alleen maar van genieten. De Thaise bevolking viert geen kerst, heeft geen idee wat de reden van kerst is. Door de vele toeristen zie je wel kerstversiering en santa mutjes. Maar dat is natuurlijk niet de echte reden achter kerst.

Ik zal eerst een kleine update geven over afgelopen weken en dan vertellen hoe mij kerst was :)

De afgelopen week was goed! De dames vanuit ons team hebben enorm genoten om samen te werken met het TAMAR centrum. Het is zo gaaf om die bediening te zien. Ze bieden Engelse les aan voor de vrouwen in prostitutie. En ze hebben een beauty salon een kapsalon een bakkerij en ze maken samen met de vrouwen kaarten en sieraden. Dit alles om de dames te helpen om een andere manier van inkomsten te hebben.

Dames en heren ik huil niet vaak, ik kan de laatste keer dat ik huilde niet echt meer herinneren, maar van deze ellende hier krijg ik tranen.

20121226-144256.jpg

Dit is walking street.

Pattaya is de grootste roze buurt van de wereld. Het is echt overal zichtbaar. Hierboven zie je een foto van walking street, de harde kern van de roze buurt. Het ene verhaal is de andere niet. Het is echt een bizar stukje aarde.

Wat mij hier enorm is opgevallen is hoe de kerken en bedieningen samenwerken. Ze hebben wekelijks een gebeds meeting. Maandelijks komen alle leiders samen. En 1x per jaar hebben ze een groot praise event middenin walking street (de harde kern van de roze buurt).

Omdat de dames vanuit ons team veel samen werkten met het TAMAR centre hebben we veel verhalen gehoord waarom de dames in de prostitutie werken. Veelal om hun familie te voorzien van hun behoeften. Ze sturen geld naar hun ouders. En een werken in de prostitutie betaalt goed. De meeste vrouwen willen dolgraag uit de prostitutie. Maar vaak is er geen mogelijkheid.

En het is dus een zegen om met verschillende organisaties samen te werken. Vele organisaties gaan tijdens de kerst en oud en nieuw dicht. Dus we hebben vele geholpen om het jaar goed af te sluiten. We hebben kerst feestjes kunnen geven voor de vrouwen in prostitutie. En meegeholpen met een kerst voor alle kerken hier.

20121226-100550.jpg

Wat een zonsondergang

Hier zie je een foto van de zonsondergang bij een grote kerst event voor alle kerken en alle organisaties in Pattaya.

Ook hebben we vele uren schoon gemaakt. Om te zorgen dat alle kerken/organisaties schoon het nieuwe jaar ingaan! Das pas dienen 😉 Verder werken we samen met een organisatie die bijbels uitdeelt aan Chinese toeristen. Zo’n 700 bijbels per avond. En dat 3x per week. En wij mogen daarbij helpen.

Ook heb je hier vele sloppenwijken en vele daklozen. Vandaag hadden we een grote pan noedels gemaakt en hebben die uitgedeeld aan de daklozen om hun ook een mooie kerst te geven. En we hebben al een leuke band met de daklozen. De Thaise bevolking spreekt weinig Engels. Maar we hebben overal een vertaler bij wat ons helpt om Gods liefde te communiceren.

Gister avond zijn we naar een internationale kerk geweest om daar kerst avond te vieren. Ze hadden de kerk zaal met kaarsen verlicht, en bij binnenkomst kreeg iedereen een kaarsje. We zongen met vele nationaliteiten kerst nummers lazen het kerst verhaal. En tijdens o Holy night stak iedereen zijn kleine kaars aan en woow wat was dat mooi.
Het was wel raar want tijdens de dienst stond de airco aan (normaal hoop je dat het sneeuwt buiten) en na verloop van de dienst kreeg je een ijsje (wat er zeker wel inging).

Verder hadden we 1ste kerst ochtend een soort kerst boom gemaakt met kerst inpak papier. En sommige hadden kerst versiering meegenomen vanuit A’dam. En de Amerikanen onder ons hadden voor iedereen een cadeautje gekocht. We hadden een extra lekker ontbijt en het voelde eigenlijk wel als kerst. Alleen dan in je korte broek met een ventilator op je gericht.

Vanmiddag gaan we als een team Pattaya in om daar wat liederen te zingen op straat. En vanaaf weer bijbels uitdelen.

20121226-100843.jpg

Achterop een scooter in Pattaya

De straten van Pattaya ontdekken :)

Het gaat dus goed hier. We genieten van de cultuur en het eten (super goedkoop €0,50 per maaltijd) en super lekker. En al het werk wat we hier mogen doen met als reden om God te verhogen.

God is geen god die door mensen handen is gemaakt. God is een God die ons met Zijn handen heeft gemaakt. Een God die speciaal voor ons mens is geworden om ons toegang te verlenen tot de Vader. Wat een heerlijke boodschap.

We blijven hier in Pattaya tot 5jan. En dan vertrekken we naar Chiang Rai in het noorden en daar werken we samen met een locale kerk. Ik heb er echt zin in.

 

20121226-101130.jpg

Dit is onze keuken, simpel maar zo fijn :)

 

Bedankt voor alle mailtjes.
Voor al uw gebeden.

Veel zegen en liefde in het nieuwe jaar,
Nathan

 

 

 

 

20121226-144638.jpg

Dit kregen we te eten na een kerk dienst! Smullen!

De eerste paar dagen

สวัสดี (Sawadee Khap) (betekent hallo iedereen)

Zo ik heb er weer een paar dagen opzitten, en ik voel me thuis. Ik weet nu hoe ik de Thaise bevolking moet begroeten op een manier die niet beledigend is. Want gister kregen we wat info over de Thaise cultuur. Ik blijf me elke keer weer verbazen hoe anders wij mensen leven hier leven op dezelfde aarde. Ik heb leuk contact met de mensen hier op de basis, er zijn vele 1ste generatie Thaise gelovigen en het is super interessant om hun verhaal te horen. En om van elkaar te leren.

Vandaag vertrokken we al vroeg richting het centrum van Bangkok. Jullie dachten dat we in Nederland file hebben. Man in Bangkok is dat 24/7 :)
Hier is een mapje waar de basis van JmeO bevind:

20121204-153042.jpg

Dit is een mapje van Bangkok. Wij verblijven bij het blauwe puntje

(Wij bevinden ons bij dat blauwe puntje)
Dus in het noorden van Bangkok! We deden er vanochtend 1,5 uur over om naar het centrum te gaan met een omgebouwde pickup truck :)

Toen we eindelijk in het centrum van Bangkok waren aangekomen stond er een team op ons te wachten, en met hun gingen we de straat op om met de daklozen te werken. Het was ontzettend gaaf om met een meerdere lunch pakketen op pad te gaan om de daklozen te zegenen en naar hun verhaal te luisteren. Vele van de daklozen werken in de prostitutie, en andere zijn ziek geworden en kunnen weinig anders dan langs de straat zitten, man het waren stuk voor stuk
aangrijpende verhalen.

Tijdens het rondlopen kwam de vraag in mij hoofd: wat is de rol van God in dit alles.
En toen ik het aan onze spreker van deze week vroeg zei hij: weet je het verhaal nog dat Jezus de 5000 voedde?
Ik zo van eeh ja..
En wat zei Hij toen tegen de discipelen toen hij die nood zag?
Eeh volgens mij zei Jezus toen iets van: wat hebben we?
Toen zeiden ze 5 broden en 2 vissen.
En toen? Wat deed Jezus toen?
Nou Hij brak het brood en gaf het weer terug aan hun.
Nou toen zei Steve dat vraagt God nou ook van ons. Kijken naar wat je hebt, en deel het met je naaste! We zijn geroepen om onze naaste lief te hebben! En weetje het is niet altijd even makkelijk om in de sloppenwijken te lopen, want wat moet je zeggen. En op welke manier kunnen we ze helpen? Maar toch vond ik het bemoedigend om de liefde van Jezus die ik ervaar met onze broeders en zusters te delen.
En kan dit alleen in Thailand? Nee joh, in Nederland heb je toch ook buren, die hebben misschien andere noden dan de daklozen in Thailand, maar hebben ook die agape liefde nodig!!

20121204-165050.jpg

Ons avond eten!!!

Hoe ziet de rest van de week eruit? Nou we krijgen gewoon les, en hebben we wat voorbereidingen op onze outreach die 16dec begint.

Dat was em weer vanuit Thailand!

Hoe is het in Nederland? Hoe voelt de sneeuw? Kunnen we al schaatsen 😉 En praten we al over een elf steden tocht?

Bedankt voor alle mailtjes die ik ontvangen heb en vanaf nu kunnen jullie me ook bereiken op mij Thaise nummer 0066 83645 1083
Hou er wel rekening mee dat ik 6uur later leef, dus als jullie wakker worden heb ik mij lunch al naar binnen gewerkt!
Hier heb ik gister van genoten :)

20121204-165353.jpg

Een zakje ijs-koffie :)

Groetjes & zegen
Nathan